Erkenning

Ek het in Standerton 'n fenominale vrou ontmoet en ek deel haar storie omdat haar deursettingsvermoë verstommend is. Sy is 'n lewende voorbeeld van iemand wat elke dag hoop leef - van hoe sy haar situasie nog elke dag moet hanteer...
Hier vertel sy self haar storie:

Waar begin ek?
My naam is surika pretorius en ek is nou 32 jaar oud. . . 

Gewoonlik as ek 'n program aanbied is ek 'n paar uur voor die tyd by die lokaal omdat dit 'n hele rukkie neem om die tegniese infrakstruktuur reg te kry sodat ek my beste kan lewer.

Terwyl ons besig was het 'n dame haar tafel gedek vir die geleentheid. Die vrou het my opgeval as sterk en in beheer, en dat sy presies weet wat sy wil hê. . Ek vind toe uit dat sy die dame is vir wie ek erkenning gaan gee - en toe verstaan ek....

Sy is 'n fenominale vrou en sy het 'n verhaal wat sy self gaan vertel omdat ek gedink het sy sal dit die heel beste kan vertel. So hier is haar storie.

In Oktober 2008 het ek 'n besondere vrou ontmoet by Laerskool President in Klerksdorp. Sy is in haar middel veertigs en ek deel graag haar storie. Annemarie was agt jaar lank getroud met haar man, wat vir die polisie gewerk het. Die hartseer is dat hy naderhand 'n alkoholis geword het, want na werk het hy begin drink. Dan het hy haar verbaal mishandel. . .

Die gemeenskap op Stella vertel van 'n vriendin - Marie Morgenrood - wat in 2000 met borskanker gediagnoseer is. Sy het gesond geword en in 2004 word haar man gediagnoseer met kanker.
Sy het saam met hom sy stryd teen die kanker aangepak maar hy is op die 7de Mei 2006 oorlede. . .

Elsabe vertel self vir ons haar aangrypende verhaal. . .

Op 29 September 1984 is ons as gesin vrolik en opgewonde oppad na Pretoria toe om vir Ouma en die familie te gaan kuier.
Ons ry met twee motors en ek ry voor en skielik merk ek 'n wit Golf wat reg op my afpeil - 'n grusame ongeluk gebeur...
Ek het die vreeslike gedagte besef - my man en twee kinders is dood! My jongste het begin skree en ek het haar self uit die kar uitgehaal toe die mense begin drom. . .

Hierdie pragtige jong vrou met haar kaal koppie het my beïndruk toe ek haar ontmoet het. Die lewe het al op 'n jong ouderdom met haar gebeur - en jy kan die groei wat dit in haar lewe laat plaasvind het in haar mooi oë raaksien.
Sy vertel haar storie vir ons.
My storie...

Dit was my voorreg om met hierdie besondere vrou en moeder te kon gesels voor die program, want sy het nie geweet dat ek vir haar erkenning gaan gee nie - en ek het haar storie geken. Maar sonder om te skroom het sy sommer oorgeborrel van al die emosies en dinge op haar pad en wat met haar gebeur het en met haar skoonseun gebeur het, en dat sy dalk moet gaan bly by haar dogter om te help.....
Ons moes begin en ek kon nie langer luister nie, maar ek besef toe net weer dat daar genesing daarin is om te praat oor jou "issues" en ek kon sien dat sy behoefte het daaraan. Min het sy geweet dat ek haar storie wel ken.

Retha is 'n besondere vrou, elke dag moet sy haar eie motivering vind, en so doen sy dit met 'n glimlag en deursettingsvermoë. Sy vertel self haar storie:
Tot op die ouderdom van ses het ek die voorreg gehad om by my grootouers op die plaas sorgeloos tussen die randjies saam met my beste maatjie Matodi te huppel. Die blou lug en die hope mielies wat lệ en wag om gestroop te word is die grootse avontuur vir enige lewenslustige kind. . .

Gerda is 'n baie kosbare vrou. EK het haar gevra of sy nie asb self haar verhaal wil skryf nie. Hier volg haar inspirasie-storie: Min het ek geweet dat my vreugdevolle dag 29 Junie 1963 - toe ek voor die kansel gestaan het met Dirkie, nie altyd maanskyn en rose sal wees nie ..... My lewe saam met hom sal ek net so wou oor hê - net sonder al die hartseer en trane. Ons was geseën met sewe seuns en Magdaleen - my laaste enetjie, ‘n dogtertjie!

Sy is 'n vrou en 'n ma, wat vér bo haar omstandighede uitgestyg het. Sy was 'n ongelooflike atleet en 'n onderwyseres by Nelspruit Primary School wat op die kruin van haar lewe deur 'n motor ongeluk as parapleeg geëindig het. Haar man het haar geskei toe sy hom die nodigste gehad het en 'n paar maande later haar gedagvaar vir toesig oor hulle baba ( sy verweer is dat 'n ma, parapleeg nie na die baba kan kyk nie). . .