Erkenning: 2008

Hierdie pragtige jong vrou met haar kaal koppie het my beïndruk toe ek haar ontmoet het. Die lewe het al op 'n jong ouderdom met haar gebeur - en jy kan die groei wat dit in haar lewe laat plaasvind het in haar mooi oë raaksien.
Sy vertel haar storie vir ons.
My storie...

Dit was my voorreg om met hierdie besondere vrou en moeder te kon gesels voor die program, want sy het nie geweet dat ek vir haar erkenning gaan gee nie - en ek het haar storie geken. Maar sonder om te skroom het sy sommer oorgeborrel van al die emosies en dinge op haar pad en wat met haar gebeur het en met haar skoonseun gebeur het, en dat sy dalk moet gaan bly by haar dogter om te help.....
Ons moes begin en ek kon nie langer luister nie, maar ek besef toe net weer dat daar genesing daarin is om te praat oor jou "issues" en ek kon sien dat sy behoefte het daaraan. Min het sy geweet dat ek haar storie wel ken.

Retha is 'n besondere vrou, elke dag moet sy haar eie motivering vind, en so doen sy dit met 'n glimlag en deursettingsvermoë. Sy vertel self haar storie:
Tot op die ouderdom van ses het ek die voorreg gehad om by my grootouers op die plaas sorgeloos tussen die randjies saam met my beste maatjie Matodi te huppel. Die blou lug en die hope mielies wat lệ en wag om gestroop te word is die grootse avontuur vir enige lewenslustige kind. . .

Gerda is 'n baie kosbare vrou. EK het haar gevra of sy nie asb self haar verhaal wil skryf nie. Hier volg haar inspirasie-storie: Min het ek geweet dat my vreugdevolle dag 29 Junie 1963 - toe ek voor die kansel gestaan het met Dirkie, nie altyd maanskyn en rose sal wees nie ..... My lewe saam met hom sal ek net so wou oor hê - net sonder al die hartseer en trane. Ons was geseën met sewe seuns en Magdaleen - my laaste enetjie, ‘n dogtertjie!

Sy is 'n vrou en 'n ma, wat vér bo haar omstandighede uitgestyg het. Sy was 'n ongelooflike atleet en 'n onderwyseres by Nelspruit Primary School wat op die kruin van haar lewe deur 'n motor ongeluk as parapleeg geëindig het. Haar man het haar geskei toe sy hom die nodigste gehad het en 'n paar maande later haar gedagvaar vir toesig oor hulle baba ( sy verweer is dat 'n ma, parapleeg nie na die baba kan kyk nie). . .

Wat kan ek sê van hierdie vrou..... Toe ek haar ontmoet het die aand in Malalane, toe besef ek dat sy het 'n deursettingsvermoë, 'n "tenasity" en 'n uithouvermoë, wat verstommend is. Haar positiwiteit en vriendelikheid is aansteeklik - maar hier is haar storie. Sy het haar eie tuindienste en is getroud, maar finansieël is dit maar 'n oorlewing vir hulle as 'n gesin. Sy het twee seuntjies waarvan een 'n gehoorprobleem het. Sy self, vertel sy my, is doof in die een oor.

Louise is 'n besondere mens wat sonder ophef 'n ongelooflike bydrae tot die skool en die gemeenskap van Bloemfontein lewer.  Sy is voorsitter van beide die primêre en sekondêre skole se beheerliggame, waar sy met ‘n sagte dog ferm hand leiding neem. Sy is hoof van maatskaplike dienste by Pelonomi-hospitaal en is betrokke by die Reik-na-'n-droom-projek waar kankerpasiënte se drome waar gemaak word. . .

Ek het hierdie baie besondere vrou in Kroonstad ontmoet.
Toe sy met kanker gediagnoseer is, te midde van die sogenaamde doodsvonnis, en die feit dat sy talle operasies en behandelings moes ondergaan wat moontlik haar voorkoms kon skend - het sy ander inspireer met die manier hoe sy blymoedig dit bly hanteer het.
Ek stel haar self aan die woord met haar verhaal:

Hierdie baie besondere vrou van Kimberley trap diep spore in die gemeenskap en haar naam sal nie sommer vergeet word nie omdat sy 'n omgeemens is.

Tannie Fief de Wet, soos baie haar noem by die skool het al 13 jaar gelede, uit diens getree, maar sy het nou al jare die RO klas by die skool en is maar die maatskaplike werker, sielkundige, geld en kosvoorsiener - alles-in-een - vir menige kind en sommer ook die oor en die skouer om op te huil vir menige personeellid.